Bazylika Mariacka w Krakowie
Sobota, 11 lipca 2026 r. – godz. 20:00
(po wieczornej Mszy Św.)
Kościół św Maksymiliana w Oświęcimiu
Piątek, 10 lipca 2026 r. – godz. 19:15
(po wieczornej Mszy Św.)
| repertuar 1 Amen Hayr Surb („Amen, Ojcze Święty”) – Makar Jekmalian (1856–1905) Utwór ten towarzyszy nam od czasu naszej podróży koncertowej do Armenii w 2021 roku i zakorzeniony jest w tradycji liturgicznej Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego. Prosty tekst „Amen, Ojcze Święty” stanowi część ormiańskiej liturgii i wyraża postawę czci oraz adoracji. Jekmalian łączy modalne brzmienie ormiańskiej muzyki kościelnej z romantyczną wielogłosowością XIX wieku. W spokojnych, rozległych harmoniach rozwija się atmosfera głębokiego skupienia. Szczególnie w brzmieniu chóru męskiego utwór odsłania ciepłą, nasyconą barwę, pozwalając doświadczyć duchowej głębi ormiańskiej liturgii. 2 Hebe deine Augen auf („Podnieś oczy swoje”) –Felix Mendelssohn Bartholdy (1809–1847) Psalm 121 przynosi pocieszającą obietnicę Bożej pomocy: „Wznoszę swe oczy ku górom — skąd nadejdzie mi pomoc?” Tekst, łączony z tradycją pielgrzymów zdążających do Jerozolimy, wyraża ufność w Bożą opiekę i prowadzenie. Utwór Mendelssohna, pierwotnie tercet z oratorium Eliasz (op. 70, 1846), ujmuje te słowa w jasnym, płynnie rozwijającym się języku muzycznym. Łagodnie prowadzone linie i wyważona harmonia tworzą atmosferę spokojnej nadziei, przemieniając psalm w świetlisty obraz zaufania i Bożej bliskości. 3 Heilig ist Gott der Herr Zebaoth („Święty jest Bóg, Pan Zastępów”) – Felix Mendelssohn Bartholdy (1809–1847) Utwór oparty jedynie na dwóch wersetach biblijnych stanowi mocne wezwanie do uwielbienia: „Święty, święty, święty jest Bóg, Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały”. Kompozycja łączy romantyczną pełnię brzmienia z godnym, liturgicznym charakterem tradycji muzyki sakralnej. Mendelssohn kształtuje krótki tekst poprzez świetlistą harmonię i przejrzystą strukturę chóralną. Powstaje dzieło o uroczystym, a zarazem skupionym wyrazie, w którym potrójne „Święty” staje się wyznaniem wiary i radosnym uwielbieniem Boga. 4 Kyrie – Piotr Janczak (*1972) 5 De Profundis 6 Sanctus 7 Miserere 8 Pater Noster 9 Gloria W tym cyklu utworów sakralnych Piotr Jańczak jawi się jako wyrazisty przedstawiciel współczesnej polskiej muzyki chóralnej. Opracowując centralne teksty liturgii chrześcijańskiej — od błagalnego „Kyrie” i pokutnego „Miserere” po radosne „Gloria” — kompozytor kreśli duchowy łuk prowadzący od prośby i pokory ku dziękczynieniu i uwielbieniu. Twórczość Jańczaka wyrasta z żywej tradycji polskiej muzyki sakralnej, łączącej duchową głębię z intensywnością brzmienia. Na tonalnym fundamencie rozwijają się śmiałe zwroty harmoniczne, gęste współbrzmienia oraz ekspresyjna rytmika. Powstaje współczesna, a zarazem zakorzeniona w liturgii przestrzeń dźwiękowa, która odzwierciedla bogactwo i siłę polskiej kultury chóralnej. 10 Jubilate Deo – Colin Mawby (1936–2019) Colin Mawby, wieloletni kierownik muzyczny katedry Westminster oraz jeden z najwybitniejszych brytyjskich kompozytorów muzyki kościelnej, stworzył w swoim Jubilate Deo pełną blasku interpretację 100. Psalmu. Tekst stanowi uniwersalne wezwanie do uwielbienia: „Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie”. Wysławia dobroć Boga i Jego wieczną wierność — centralne motywy chrześcijańskiej modlitwy dziękczynienia. Muzyka Mawby’ego łączy świetlistą pełnię brzmienia z przejrzystą, śpiewną linią melodyczną. Rytmiczna energia i jasna 11 Ave Maria – Rolf Lukowsky (1926–2021) Niemiecki kompozytor Rolf Lukowsky, przez wiele lat związany z edukacją muzyki kościelnej i pracą chóralną, stworzył w swoim Ave Maria charakterystyczny przykład współczesnej muzyki sakralnej utrzymanej w tradycyjnym idiomie brzmieniowym. Utwór łączy klarowną linię melodyczną z harmonicznym ciepłem i wyczuciem wokalnej równowagi. W spokojnej, pełnej brzmienia formie modlitwa maryjna rozwija się jako intymna inwokacja. Kompozycja Lukowskiego jawi się jako współczesna kontynuacja wielkich motetów maryjnych — powściągliwy, a zarazem wyrazisty wkład w XX-wieczną literaturę chóralną o charakterze sakralnym. 12 In nomine Jesu – Jacob Handl (1550–1591) Powstałe około 1580 roku In nomine Jesu stanowi wyrazisty przykład muzyki sakralnej późnego renesansu. Tekst, zaczerpnięty z Listu do Filipian, głosi powszechne panowanie Chrystusa: „Aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano”. Dzięki kunsztownej imitacji i przejrzyście prowadzonej polifonii Handl tworzy harmonijną, świetlistą strukturę brzmieniową. Muzyka łączy uroczysty charakter z wewnętrznym skupieniem, nadając biblijnemu wyznaniu godną, pełną blasku formę i ukazując duchową harmonię właściwą sztuce renesansu. 13 Magnificat – Alwin Michael Schronen (1965) Alwin Michael Schronen należy do cenionych na arenie międzynarodowej współczesnych niemieckich kompozytorów muzyki chóralnej. Jego Magnificat z 2013 roku stanowi nowoczesne opracowanie biblijnego kantyku Maryi — tekstu pełnego radości, wdzięczności i zachwytu nad wielkością Boga. Schronen łączy rytmiczną energię z przejrzystą fakturą i wyrazistą interpretacją słowa. Między jubilacyjną siłą a chwilami skupienia utwór ukazuje starożytny hymn w świeżym, świetlistym języku muzycznym. W 2023 roku kompozycja była utworem obowiązkowym podczas Niemieckiego Konkursu Chóralnego, co potwierdza jej znaczenie we współczesnym repertuarze chóralnym. 14 Nunc dimittis – Uwe Henkhaus (1958) Uwe Henkhaus należy do wyrazistych przedstawicieli współczesnej niemieckiej muzyki chóralnej. Jego Nunc dimittis — pierwsze słowa kantyku Symeona z Ewangelii według św. Łukasza — weszło do repertuaru wielu zespołów chóralnych. Tekst mówi o spokojnym odejściu u kresu spełnionego życia: Symeon rozpoznaje w Dziecięciu Chrystusie obiecane zbawienie i gotów jest odejść „w pokoju”. Muzyka opiera się na spokojnych, płynnych liniach i przejrzystej, wyważonej harmonii. Bez zewnętrznej dramatyczności tworzy atmosferę skupienia, w której wybrzmiewają zaufanie i wewnętrzna pewność. 15 Jubilate – Hark! The Vesper Hymn is Stealing – Halfdan Kjerulf (1815–1868) Halfdan Kjerulf, jedna z czołowych postaci norweskiego romantyzmu oraz rozwijającego się w XIX wieku ruchu chórów męskich, skomponował ten utwór do wiersza irlandzkiego poety Thomasa Moore’a. W centrum znajduje się hymn nieszporny — wieczorna pieśń uwielbienia, która tradycyjnie zamyka dzień i powierza go Bogu. Wiersz opisuje, jak śpiew unosi się nad wodą, narasta i cichnie niczym fale. Obraz ten staje się symbolem modlitwy: rozpoczynającej się cicho, wzmagającej w skupieniu i stopniowo zanikającej w ciszy kontemplacji. W połączeniu natury i świętego śpiewu odnajdujemy romantyczne postrzeganie stworzenia jako przestrzeni obecności Boga. 16 Abide with Me – William Henry Monk (1823–1889) Opracowanie: Moses Hogan (1957–2003) Skomponowany w 1861 roku hymn należy do najbardziej znanych pieśni religijnych w świecie anglojęzycznym. Tekst wyraża tęsknotę za Bożą obecnością – szczególnie w chwilach samotności, cierpienia oraz w obliczu śmierci. Powracająca prośba „Abide with me” nadaje utworowi głęboką, pocieszającą siłę. W opracowaniu Mosesa Hogana znana melodia zyskuje większą głębię i emocjonalną intensywność. Ciepłe harmonie oraz wyraziste kulminacje sprawiają, że pieśń staje się poruszającym wyznaniem ufności i trwałej wiary. 17 Abendlied („Pieśń wieczorna”) – Josef Rheinberger (1839–1901) Josef Rheinberger skomponował Abendlied w 1855 roku, mając zaledwie piętnaście lat. Później opracował utwór ponownie w dojrzalszej wersji, która do dziś należy do jego najbardziej znanych kompozycji. Tekst nawiązuje do sceny z Ewangelii według św. Łukasza: uczniowie idący do Emaus proszą jeszcze nierozpoznanego Chrystusa, aby z nimi pozostał, gdyż dzień się już chyli ku końcowi. Słowa „Pozostań z nami” wyrażają jedną z najbardziej poruszających próśb chrześcijańskiej modlitwy – pragnienie Bożej obecności w ciemności życia. W opracowaniu na chór męski Hans Schlaud zachował spokojną polifonię i pogodny charakter dzieła. Delikatnie splatające się harmonie oraz medytacyjny nastrój budują atmosferę pocieszenia i wewnętrznego pokoju. 18 May the Road Rise to Meet You – melodia tradycyjna irlandzka – Opracowanie: David Hamilton (1955) Ten tradycyjny irlandzki tekst błogosławieństwa został w 2004 roku wrażliwie opracowany na chór męski przez Davida Hamiltona. Słowa przywołują obrazy natury, symbolizujące opiekę, szczęście i nadzieję, a całość zamyka życzenie Bożej obecności i wsparcia. Hamilton łączy spokojną, płynną melodię z otwartymi, ciepłymi harmoniami. Powstaje atmosfera pokoju i poczucia bezpieczeństwa, która pozwala wybrzmieć poetyckiej sile dawnego irlandzkiego błogosławieństwa. 19 Der Herr ist mein Hirt („Pan jest moim pasterzem”) – Bernhard Klein (1793–1832) Opracowanie 23. Psalmu ukazuje się tu jako spokojne wyznanie ufności i zawierzenia Bożemu prowadzeniu. Łagodnie prowadzone linie melodyczne oraz przejrzyste, wyważone harmonie kreślą obraz Dobrego Pasterza, który daje poczucie bezpieczeństwa i pokój. Bez zewnętrznego patosu, lecz z wewnętrznym ciepłem, psalm staje się muzyczną medytacją nad pocieszeniem, nadzieją i uzdrawiającą mocą wiary. 20 Bitten („Modlitwa”) – Ludwig van Beethoven (1770–1827) Ten rzadziej wykonywany utwór sakralny wyraża głęboką, ludzką tęsknotę za Bożą pomocą. Muzyka łączy dramatyczną intensywność z liryczną delikatnością, ukazując zdolność kompozytora do kondensowania silnych, egzystencjalnych emocji w zwartej formie. Śpiewna melodia pozostaje w subtelnym napięciu z bogatą, zniuansowaną harmonią, tworząc przejmującą miniaturę duchowej refleksji i wewnętrznego skupienia. 21 Heilig („Święty”) – Franz Schubert (1797–1828) z Mszy niemieckiej „Heilig”, skomponowane w 1827 roku jako część Mszy niemieckiej, ukazuje tekst Sanctus w przystępnej, zrozumiałej formie językowej. Dawne wezwanie liturgiczne staje się tu uroczystym, a zarazem pełnym wewnętrznego ciepła hymnem uwielbienia. Oparte na klarownych harmoniach i śpiewnych liniach melodycznych dzieło rozwija się w duchu szlachetnej prostoty. Między skupioną czcią a jasnym uniesieniem powstaje brzmienie, które pozwala doświadczyć świętości Boga w sposób bezpośredni i przejmujący. 22 Gratias Agimus Tibi („Dziękujemy Ci”) – Heinrich Sutermeister (1910–1995) „Gratias agimus tibi propter magnam gloriam tuam” — „Dziękujemy Ci za wielką chwałę Twoją”: krótki tekst z Gloria Mszy świętej skupia w sobie ideę wdzięcznego uwielbienia. Nie jest to prośba, lecz wyznanie uznania dla wielkości i obecności Boga. Sutermeister ujmuje ten motyw w przejrzystym, a zarazem napięciowo zbudowanym języku muzycznym. Kontrast między chwilami skupienia a pełniejszym, bardziej rozwiniętym brzmieniem sprawia, że dziękczynienie wybrzmiewa jako świadomy, godny akt — szczery, świetlisty i nasycony wewnętrznym blaskiem. 23 Wohl denen, die da wandeln („Błogosławieni, którzy postępują”) – Heinrich Schütz (1585–1672) Utwór, pochodzący ze zbioru Geistliche Chormusiken (1648), stanowi opracowanie słów 119. Psalmu — wyznanie wierności Bożemu prawu i czystości serca. Muzyka rozwija się w przejrzystej, wyważonej polifonii, w której każde słowo zostaje starannie ukształtowane. Schütz łączy prostotę z wewnętrzną intensywnością: bez zewnętrznego patosu, lecz z głęboką siłą wyrazu zakorzenioną w tekście. Czterogłosowa faktura tworzy spokojne, klarowne brzmienie chóralne, dzięki któremu dawne słowa psalmu wybrzmiewają jako ponadczasowa modlitwa — skupiona, poważna i pełna cichej pewności. Krzyż – Piotr Jańczak (1972) W utworze Krzyż Piotr Jańczak podejmuje refleksję nad centralnym symbolem chrześcijaństwa. Polski tekst ukazuje krzyż jako znak cierpienia i odkupienia, ludzkiej słabości oraz Bożej miłości. Kompozytor łączy tonalne podstawy z nowoczesnym językiem harmonicznym: gęste współbrzmienia, wyraziste kulminacje i chwile skupienia kształtują dramaturgię dzieła. W wersji na chór męski wybrzmiewa szczególnie głęboka, nasycona barwa, łącząca dramatyczne napięcie z poczuciem nadziei. Powstaje przejmująca muzyczna medytacja nad ofiarą, wiernością i wiarą. Krzyżu Wierny – Marek Cisowski (1966) „Krzyżu Wierny” wpisuje się w bogatą tradycję polskich pieśni wielkopostnych i pasyjnych, w których krzyż nie jest jedynie symbolem teologicznym, lecz żywą rzeczywistością wiary. Tekst, nawiązujący do łacińskiego hymnu Crux fidelis, związany jest z liturgią adoracji krzyża i łączy w sobie pokutę, wyznanie winy oraz zawierzenie. Marek Cisowski, kompozytor i dyrygent aktywnie uczestniczący w życiu polskiej kultury chóralnej, podejmuje tę tradycję i nadaje jej współczesny wyraz muzyczny. Zachowując tonalne zakorzenienie, wzbogaca je o wyrazistą harmonię i dynamiczne napięcia. W brzmieniu chóru męskiego utwór zyskuje szczególną głębię i nasyconą barwę, ukazując zarówno skruchę, jak i nadzieję. Barka – Cesáreo Gabaráin (1936–1991) „Barka” powstała w 1979 roku jako hiszpańska pieśń Pescador de Hombres, napisana przez księdza i kompozytora Cesáreo Gabaráina. Jej wpadająca w ucho melodia niesie biblijny obraz powołania uczniów: Chrystus zaprasza, by opuścić bezpieczny brzeg i pójść za Nim. W polskim tłumaczeniu pieśń stała się jednym z najbardziej znanych śpiewów religijnych w kraju. Dla Karola Wojtyły – późniejszego papieża Jana Pawła II – „Barka” była pieśnią szczególnie mu bliską. Towarzyszyła mu od czasów krakowskich i stała się muzycznym symbolem jego pontyfikatu. Lux Aurumque – Eric Whitacre (1970) Skomponowany w 2000 roku utwór Lux Aurumque należy do najbardziej znanych dzieł chóralnych współczesności. Łaciński tekst mówi o „złotym świetle” – ciepłym i promiennym – podczas gdy aniołowie śpiewają nowo narodzonemu dziecku. Światło staje się tu symbolem obecności Boga: łagodnej i opiekuńczej, a zarazem pełnej nieziemskiego blasku. Whitacre kształtuje muzykę poprzez gęste, unoszące się harmonie i subtelnie przenikające się faktury brzmieniowe. W wersji na chór męski wybrzmiewa szczególnie ciepła, świetlista barwa. Utwór wymaga najwyższej wrażliwości brzmieniowej i precyzyjnej intonacji, a dzięki swojej „oddychającej”, płynnej strukturze prowadzi słuchacza ku skupieniu i kontemplacji. |